آغازه خوش‌نویسی خوش‌نویسی اسلامی
خوش‌نویسی اسلامی PDF چاپ پست الکترونیکی
 
خوش‌نویسی همواره برای مسلمانان اهمیتی خاص داشته‌است. زیرا در اصل آن را هنر تجسم کلام وحی می‌دانسته‌اند. آنان خط زیبا را نه فقط در استنساخ قرآن بلکه در اغلب هنرها به‌کار می‌بردند. خوش‌نویسی یا خطاطی در کلیه‌ی کشورهای اسلامی همواره به عنوان والاترین هنر مورد توجه بوده‌است. مردمان این سرزمین‌ها به‌ویژه ایرانیان در اوج قدرت و نهایت ظرافت در این هنر تجلی یافت و خوش‌نویسی به مانند محوری در میان سایر هنرهای بصری ایفای نقش کرده است. خوش‌نویسی از قرون اولیه‌ی اسلامی تا کنون در کلیه‌ی کشورهای اسلامی و مناطق تحت نفوذ مسلمانان با حساسیت و قدرت تمام در اوج امور هنری بوده است.

قدیمی‌ترین نسخه‌ی قرآن به خط کوفی است و به امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب منسوب است. پس از قرن پنجم هجری، خط کوفی تقریباً جای خود را به خطّ نسخ داد که حروف آن بر خلاف حروف زاویه‌دار خطّ کوفی منحنی و قوس‌دار است.

 

در اوایل قرن چهارم، سال ۳۱۰ هجری قمری ابن مقله بیضاوی شیرازی خطوطی را بوجود آورد که به خطوط شش‌گانه یا اقلام سته معروف شدند که عبارتند از : محقق، ریحان، ثلث، نسخ، رقاع و توقیع. که وجه تمایز آنها اختلاف در شکل حروف و کلمات و نسبت سطح و دور در هر کدام می‌باشد. هم‌چنین او برای این خطوط قواعدی وضع کرد که به اصول دوازده‌گانه‌ی خوش‌نویسی معروفند و عبارتند از: ترکیب، کرسی، نسبت، ضعف، قوت، سطح، دور، صعود مجازی، نزول مجازی، اصول، صفا و شأن.


یک قرن بعد از ابن مقله، ابن بواب برای خط نسخ قواعدی تازه ایجاد کرد و این خط را کامل نمود در قرن هفتم جمال ‌الدین یاقوت مستعصمی به این خط جان تازه‌ای بخشید و قرآن کریم را برای چندین بار کتابت نمود.

از: ویکی‌پدیا؛ دانش‌نامه‌ی آزاد

آخرین به‌روزرسانی شنبه 14 دی 1387 16:41